سرِ کار بودن، استراتژی نیست

فعالیت می‌تواند حسِ پیشرفت بدهد. گاهی هم راحت‌ترین راه برای فرار از یک تصمیم است.

تقویمِ پر آدم را آرام می‌کند. جلسه، پست، پیگیری، ایده‌ی تازه — همه دارند کار می‌کنند، پس لابد چیزها دارند جلو می‌روند.

اما شلوغی یک کارکرد پنهان دارد: انتخاب‌ها را عقب می‌اندازد. تا وقتی همه‌کار می‌کنیم، هیچ‌وقت لازم نیست تصمیم بگیریم چه کاری را نکنیم.

تصمیمی که زیرِ آن است

وقتی تیمی می‌گوید «محتوای بیشتری لازم داریم» یا «باید در یک پلتفرم دیگر هم باشیم»، دوست دارم بپرسم این درخواست جای کدام تصمیم را گرفته. اغلب یکی از این‌هاست:

• دقیقاً برای چه کسی هستیم؟ کار بیشتر برای همه، یعنی فرار از انتخاب یک نفر.
• پیشنهادمان چیست؟ بازاریابی بیشتر، یعنی فرار از درست کردن پیشنهادی که آدم‌ها کامل نمی‌فهمندش.
• چه چیزی را باید متوقف کنیم؟ اضافه کردن کار، یعنی فرار از ناخوشایندیِ تمام کردن چیزی.

یک آزمون ساده

فهرست پروژه‌های فعلی‌تان را بردارید و درباره‌ی هر کدام بپرسید: اگر همین امروز متوقفش کنیم، واقعاً چه چیزی خراب می‌شود؟ آن‌هایی که جواب صادقانه‌شان «چیز زیادی نه» است، استراتژی شما نیستند. آسایش شما هستند.

استراتژی بیشتر تفریق است. مجموعه‌ای از انتخاب‌هاست که کارِ باقی‌مانده را آشکارا مهم می‌کند.

یک قدم

این هفته یک تصمیمی را که عقب انداخته‌اید بنویسید. کنارش بنویسید به‌جایش چه می‌کنید. بعد تصمیم بگیرید — یا دست‌کم برای تصمیم گرفتن تاریخ بگذارید.